قهرمانان ژیمناستیک به ویژه در بخش زنان معمولا سنین پائینی داشته و طول دوران قهرمانی آن‌ها هم به خصوص برای دختران کوتاه است و رو به کوتاه‌تر شدن هم دارد. یکی از دلایل این مسئله آن است که اسباب‌های مدرن ژیمناستیک زنان که اجازه حرکات بسیار سریع، پیچیده و پویا را به دختران می‌دهد برای افراد کوتاه و سبک طراحی شده‌اند. در المپیک ۱۹۷۲ میانگین سن دختران ژیمناست ۱۸ سال، میانگین وزن آن‌ها ۴۶٬۸ کیلوگرم و میانگین قد آن‌ها ۱٬۵۷ متر بود و بهترین ژیمناست‌های زن تاریخ همچون نادیا کومانچی، اولگا کوربوت، و مری لو رتن بسیار کوتاه‌قد و سبک‌وزن بودند. در ژیمناستیک مردان این مسئله اهمیت کمتری دارد چون نوع ابزارها بیشتر بر قدرت بدنی تاکید دارد تا بر انعطاف حرکتی و پویای ورزشکار.[۴]

چهار اسباب ژیمناستیک هنری زنان:

ژیمناستیک هنری زنان

یک ژیمناست زن در حال گرم کردن پیش از مسابقه
پرش از خرک

خم شدن، دویدن، کشش بدن به عنوان موقعیت‌ها مختلف بدن در این رشته معرفی شده‌است. امتیاز به نحوه اجرا و میزان پیچیدگی و سختی حرکت داده می‌شود. زن ژیمناستیک‌کار براساس میزان پرواز او از تخته پرش و نحوه فرود او و عدم برداشتن قدم اضافه بعد از فرود بر روی زمین امتیاز می‌گیرد.

پارالل ناهم‌سطح

این رشته از ژیمناستیک زنان مورد استقبال بسیاری از تماشچیان می‌باشد. در این رشته حرکات وقدرت قسمت بالای بدن ژیمناست به نمایش گذاشته می‌شود. میزان زمان بندی و شدت نزدیک شدن در این رشته مهم است. نحوه امتیاز دهی بر میزان ادامه دادن حرکت بدون توقف و وقفه می‌باشد.

چوب موازنه

زن ژیمناست باید قدرت تعادل و استقامت خود رابر روی میله‌ای که تنها ۴ اینچ پهنا دارد نمایش دهد.

حرکات زمینی

این حرکات یک حفای تصویری می‌باشد. که شامل ترکیبی از حرکات رقص و آهنگ می‌باشد. از ویژگیهای حرکات زمینی می‌توان استفاده بهینه و مختلف از حداکثر فضای زمین و سطح پیچیدگی حرکات انجام شده بر روی زمین نام برد. شخصیت یک فرد ژیمناست در این حرکات نمایش داده می‌شود. که کنترل کلی بدن را به نمایش می‌گذارد.برادران کبکی